Przejdź do treści
Instytut

Historia

Kamienie milowe w rozwoju IMGW-PIB:

1717 – pierwsze zapisy hydrologiczne na podstawie wodowskazu we Wrocławiu

1739 – pierwsze zapisy hydrologiczne na podstawie wodowskazu w Gdańsku

1871 – powołano Służbę Hydrologiczną na terenie zaboru pruskiego; w 1876 r. na terenie Galicji, a w zaborze austriackim w 1893 r.

1881 – Pierwszy posterunek meteorologiczny, który prowadził pomiary i obserwacje w Białymstoku (temperatura powietrza, wiatr i opady)

1885 – Warszawska Sieć Meteorologiczna oraz Biuro i Stacja Centralna przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie zapoczątkowały organizowanie na szeroką skalę systemu obserwacji meteorologicznych. Wydano też pierwszą instrukcję dla obserwatorów Sieci Warszawskiej.

 

1900-2000

1904 – powstał pierwszy podręcznik meteorologiczny.

1912 – sieć stacji meteorologicznych liczy 333 lokalizacje

1919 – powstał Wydział Hydrograficzny w Ministerstwie Robót Publicznych. Celem było badanie zjawisk stojących w związku z przepływem wody oraz określenie ich przyczyn i skutków

1934 – utworzono Instytut Hydrograficzny podległy Ministerstwu Komunikacji.

1945 – powołano Państwowy Instytut Hydrologiczno-Meteorologiczny, na który nałożono obowiązek osłony hydrologicznej kraju oraz odbudowę sieci stacji hydrologicznych i meteorologicznych na terenie Polski

1952 – powołano Zakład Prognoz Hydrologicznych, który pełnił służbę oraz prowadził prace badawczo-rozwojowe. Oddziały Zakładu sprawowały funkcje regionalnych stacji zbiorczych danych oraz prowadziły lokalną osłonę hydrologiczną na swoich terenach.

1960 – w Zakładzie Prognoz Hydrologicznych powstało opracowanie „Operat osłony przeciwpowodziowej i gospodarki wodnej na zespole elektrowni wodnych Rożnów-Czchów”, stanowiące przełom w dotychczasowych metodach i formie osłony hydrologicznej. Opracowanie pod kierunkiem naukowym prof. J. Lambora składało się z 12 tomów.

1967 – powstała pierwsza polska naziemna stacja do odbioru danych z satelitów meteorologicznych APT i rozpoczęto regularny odbiór danych (Zakład Badań Rakietowych i Satelitarnych w Krakowie)

1973 – opracowano i wdrożono maszynę cyfrową wyższej klasy ODRA 1305 do analiz modeli prognostycznych klasy opad-odpływ, tajanie-odpływ i transformacji przepływu wykorzystujące techniki symulacyjne). System prognoz został uruchomiony najpierw dla Soły i Dunajca (odpowiednio model o nazwie MONIKA i MONS), a następnie dla środkowej Wisły i Narwi.

1973 – w wyniku połączenia Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego z Instytutem Gospodarki Wodnej powstaje Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy.

1975 – utworzono Ośrodek Odbioru Danych Satelitarnych z Pracownią Interpretacji Danych Satelitarnych

1979 – Rozpoczęcie odbioru danych satelitarnych z satelity geostacjonarnego METEOSAT. Było to możliwe dzięki uruchomieniu pierwszego systemu odbiorczego do rejestracji danych METEOSAT-WEFAX w pasmie 1.7 GHz w Polsce, zbudowanego przez Politechnikę Wrocławską. Lata 70. to czas opracowywania metod wykorzystania obrazów satelitarnych do prognozy burz i opadów oraz prace nad rozwojem technik transmisji danych do użytkowników. To również pierwsze zastosowania obrazów satelitarnych do badań zanieczyszczeń atmosfery.

1980 – w Zakładzie Meteorologii Kosmicznej prowadzono badania stratosfery w oparciu o zgromadzone dane rakietowe.

1984 – początek odbiorów cyfrowych danych NOAA-HRPT. W 1986 r. zainstalowano w Ośrodku Odbioru i Przetwarzania Danych Satelitarnych w Oddziale IMGW w Krakowie stację do odbioru cyfrowych transmisji NOAA-HRPT zbudowaną przez Politechnikę Wrocławską i rozpoczęto operacyjny odbiór danych NOAA.

1993 – podpisano pierwszą umowę z organizacją EUMETSAT na korzystanie z kodowanych danych satelitarnych na potrzeby prac naukowych oraz służby meteorologicznej i hydrologicznej.

1995 – Instalacja w Zakładzie Badań Satelitarnych w Krakowie nowej stacji do odbioru i przetwarzania cyfrowych danych satelitarnych METEOSAT HRI oraz NOAA HRPT. Rozpoczęcie prac nad nowymi produktami satelitarnymi na potrzeby monitorowania pogody oraz składu chemicznego atmosfery.

1999 – Polska zostaje krajem współpracującym z EUMETSAT,

 

2000-2010

2001 – Zakład Badań Satelitarnych, we współpracy z EUMETSAT organizuje pierwsze międzynarodowe szkolenie w Polsce z wykorzystania danych satelitarnych. W szkoleniu wzięli udział przedstawiciele narodowych służb meteorologicznych krajów Europy Środkowej.

2003 – początek wykorzystywania danych satelitarnych do monitorowania pogody, a w szczególności zjawisk konwekcyjnych oraz niskich chmur Stratus i mgieł z wykorzystaniem danych satelitarnych Meteosat

2003 – instalacja i uruchomienie systemu do odbioru i przetwarzania danych z satelitów Meteosat Drugiej Generacji (MSG), w szczególności pogodowych – zjawisk konwekcyjnych oraz niskich chmur Stratus i mgieł.

2005 – powstaje Satelitarne Centrum Aplikacyjne na rzecz Hydrologii Operacyjnej EUMETSAT (H-SAF), w którym IMGW koordynuje pracami, mającymi na celu walidację produktów satelitarnych, generowanych przez H-SAF z wykorzystaniem modeli hydrologicznych.

2007 – połączono Zakład Teledetekcji Atmosfery (ZTA) z Zakładem Monitoringu i Badań Środowiska (ZMBŚ) i nadano mu nazwę Zakładu Monitoringu i Modelowania Zanieczyszczeń Powietrza.

2007 – inauguracja serwisu pogodowego IMGW-PIB – www.pogodynka.pl

2009 – IMGW-PIB zostaje głównym polskim partnerem organizacji EUMETSAT.

 

2010-

2010 – powołanie Centrów Modelowania Powodziowego i Suszy.

2010 – rozpoczęcie projektu ISOK – Informatyczny System Osłony Kraju przed nadzwyczajnymi zagrożeniami, w zakresie opracowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego oraz map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego

2010 – IMGW-PIB otrzymuje godło TERAZ POLSKA.

2010/2011 – Instalacja i uruchomienie systemu do odbioru i przetwarzania danych satelitarnych, pozwalającego na korzystanie z satelitów nadających w paśmie X: Terra, Aqua, Suomi-NPP i NOAA-20.

2011 – rozpoczęcie nieodpłatnego udostępniania danych, według dostosowanej do dyrektyw unijnych ustawy o dostępie do informacji publicznej.

2012 – IMGW-PIB wraz z EUMETSAT organizuje najważniejszą coroczną konferencję użytkowników danych z satelitów meteorologicznych: 2012 EUMETSAT Meteorological Satellite Conference.
2013 – ukazuje się pierwszy numer czasopisma naukowego IMGW-PIB pod tytułem „MHWM”

2014-2015 – opracowanie planów zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy i regionów wodnych.

2016 – rozpoczęcie projektu „Numeryczne prognozy pogody dla zrównoważonej Europy”.

2017 – rozpoczęcie procesu nieodpłatnego udostępniania danych metrologicznych, hydrologicznych oraz radarowych.

2017 – IMGW-PIB zostaje krajowym operatorem danych satelitarnych systemu Copernicus – satelity Sentinel-1,2,3 i 5P. Dane te pozwalają na monitorowanie zlodzenia na morzu i większych rzekach, obszarów zalanych i podtopionych podczas powodzi, stanu powierzchni ziemi, zakwitów alg i sinic na morzu, stanu morza (wysokość, falowanie, wiatr) oraz składu atmosfery.

2017 – opracowanie planów adaptacji do zmian klimatu w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców (zakończenie 2018 r.).

2017 – IMGW-PIB podpisuje umowę na realizację projektu „System operacyjnego gromadzenia, udostępniania i promocji cyfrowej informacji satelitarnej o środowisku (Sat4Envi)” finansowanego ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa.

2018 - rozpoczęcie projektu cyfryzacji archiwalnych danych meteorologicznych, gromadzonych na ziemiach Małopolski od XIX do połowy XX w.

2019 – startuje projekt „System operacyjnego gromadzenia, udostępniania i promocji cyfrowej informacji satelitarnej o środowisku (Sat4Envi)”, finansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa. Projekt ma na celu budowę kompleksowego systemu, pozwalającego na powszechne i łatwe korzystanie z cyfrowej informacji satelitarnej w oparciu o istniejące i modernizowane w ramach projektu zasoby zaangażowanych instytucji, tj. IMGW-PIB, Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk, Akademickiego Centrum Komputerowego CYFRONET AGH oraz Polskiej Agencji Kosmicznej.